Thoughts of Mind

ହଠାତ୍ ନିଦରୁ ଉଠି ବସିଗଲେ ସୀମା! Ac ରୁମ୍ ଭିତରେ ଶୋଇକି ମଧ୍ୟ ଦେହ ସାରା ଝାଳରେ ଭିଜି ଯାଇଥିଲା । ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି କିଛି ଦୁଃସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଲେ। ବାଥରୁମରୁ ଆସି ଆରମ ଚୌକୀ ଉପରେ ବସିଲେ। ମେଘମୁକ୍ତ ନୀଳ ଆକାଶରେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତ୍ରିର ଜହ୍ନ ଖୁବ ସୁନ୍ଦର ଦିଶୁଥିଲା, ତା ସୁନ୍ଦରତାକୁ ଦ୍ବିଗୁଣିତ କରୁଥିଲା ଝିଲମିଲ ତାରା। କିନ୍ତୁ ଏ କଣ ସୀମାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଅମାବାସ୍ୟାର ଅନ୍ଧକାର କାହିଁକି? କିଛି ସମୟ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ଦୀର୍ଘଶ୍ଵାସଟେ ଛାଡିଲେ। ଚିତ୍ରପଟ୍ଟ ଭଳି ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ନାଚି ଉଠିଲା ସେଇ ରାତିର ଦୃଶ୍ୟ, ସେଇ ଶରତ ପୁର୍ଣିମା ରାତ୍ରିର ଦୃଶ୍ୟ। କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ପୂଜା ସାରି ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସାଥିରେ ଘରକୁ ଫେରିବା ବେଳେ ସୀମାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ହଠାତ୍ ଯେମିତି କିଏ ଚିତ୍କାର କରୁଛି। ଚାରିଆଡେ ଚାହିଁଲେ, ପୁର୍ଣିମାର ଜହ୍ନଲୋକରେ ସବୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ବି କାହା ଚେହେରା ଦେଖାଯାଉନଥିଲା । ଅନତି ଦୂରରେ ଗୋଟେ ମୋଟର ସାଇକେଲରେ ଅଙ୍କା ହେଇଥିବା କିଛି ଛବି ଦେଖାଗଲା, ଆରେ ଏ ସିଂହ ଛବିତ ରାଜାଙ୍କ ଗାଡିର ଛବି ପରି ଲାଗୁଛି? ଛାଡ କୋଉ ଲଫଙ୍ଗା ଟୋକାଗୁଡାକ ହେଇଥିବେ ଏପରି ଭାବି ଘରକୁ ଆସିଗଲେ ସୀମା। ପରଦିନ ସକାଳୁ ସୀମା ଉଠିଲା ବେଳକୁ ଘରେ ବାପା ଆଉ ମା ବେଶ ଗମ୍ଭୀର ଭାବରେ କଥା ହଉଥାନ୍ତି, କଥା କଣ ମୁହଁ ଧୋଇ ଆସି ବସିଲେ ସୀମା। ବାପା କହୁଥାନ୍ତି ଗତ ରାତିରେ ଯାହା ହୋଇଗଲା ତାହା ଅକଳ୍ପନିଅ, ନିଜ ଗାଁରେ ଆଉ ଝିଅମାନେ...

ଜୀବନ ଏତେ କଷ୍ଟ ଏବଂ ଜଟିଳ କାହିଁକି ବୁଝି ପାରୁ ନାହିଁ। କ'ଣ ଜୀବନ ବଞ୍ଚିବାର କୋୖଣସି ସରଳ ରାସ୍ତା ନାହିଁ। ଯେତେ ଅଧିକ ଜୀବନ ରାସ୍ତାରେ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛି ଲାଗୁଛି ଯେମିତି ମୁଁ କାଦୁଅ ଭିତରେ ଫସି ଯାଉଛି। ଯେତେ ଉପରକୁ ଉଠିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ସେତେ ଭିତରକୁ ପଶିଗଲା ଭଳି ଲାଗୁଛି। ଏମିତି ଅସୁମାରୀ ଭାବନା ଆସୁଥିଲା ଜାନକି ଦେବୀଙ୍କ ମନରେ। ଆଖିରୁ ଝରି ଆସୁଥିଲା ଲୁହ। ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମର ଅନ୍ଧାର କୋଠରୀ ର ନୀରବତା ଭଙ୍ଗନ କରି କେହି ଜଣେ ଆବଜ଼ ଦେଲା ମାଉସୀ ଆସନ୍ତୁ, ରାତ୍ରି ର ଖାଇବା ସମୟ ହେଲା। ଟିକେ ତଟସ୍ଥ ହୋଇ ଲୁହ ପୋଛି ଜାନକି ଦେବୀ ପଚାରିଲେ ଫୋନ ଆସିଥିଲା କି ମା ମୋ ପୁଅର? ଉତ୍ତର ମିଳିଲା ନା ଆସିନି, ଯଦି ଆସନ୍ତା ମୁଁ କଣ ଆପଣଙ୍କୁ କହି ନଥାନ୍ତି ମାଉସୀ। ଆସନ୍ତୁ ଖାଇବେ। ମନରେ ମନରେ ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହୋଇ ଜାନକୀ ଦେବୀ କହୁଥାନ୍ତି ନିଜ ଜନ୍ମଦିନରେ ଅନ୍ତତଃ କଥା ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇଥାନ୍ତା, ନୂଆ ଜାମା ପିନ୍ଧିଲାନା ନାହିଁ, ମନ୍ଦିର ଯାଇଥିଲା କି ନାହିଁ, କିଏ ବା କହିବ ମୋତେ। ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ତଳେ ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ମାନସିକ କରିଥିଲି କି ମୋ କୋଳ ଭରିଦେଲେ ନୀତି ଜନ୍ମଦିନରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସି ଦର୍ଶନ କରିବ ବୋଲି ହେଲେ ଆଜି ଠାକୁରଙ୍କ ପାଖରେ ଦୋଷୀ ହୋଇଗଲି। ମୋ ପୁଅର ଦୋଷ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତୁ, ତାହାର ମଙ୍ଗଳ କରନ୍ତୁ ଠାକୁରେ। କହି ଠାକୁରଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ହାତ ଯୋଡି ଦେଲେ ଗୋଟେ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ଥିବା ପୁତ୍ର ରଙ୍...